ခင္ယြန္းစံဖတ္ဖို႕ အပိုင္း(၂)

သိလိုက္ေတာ့ ခင္ယြန္းစံ။
ေကာင္းကင္မွာ တံခါးေတြပြင့္ေနတယ္။
တံပိုးခရာျမည္သံလည္း ၾကားလိုက္ရတယ္။
ေကာင္းကင္မွာ
ပလႅင္တစ္ခုကိုလည္း ျမင္ရတယ္ကြယ့္ ခင္ယြန္းစံ။
ပလႅင္ေပၚမွာ ထိုင္တဲ့လူရွိတယ္။
အဲဒီလူရဲ႕ အဆင္းအေရာင္ဟာ
နဂါးသြဲ႕ေက်ာက္၊ ပတၱျမားေက်ာက္နဲ႔တူေနတယ္။

ခင္ယြန္းစံ။
ပလႅင္ရဲ႕ပတ္ဝန္းက်င္မွာေတာ့
ျမေက်ာက္အဆင္းအေရာင္နဲ႔တူတဲ့
သက္တံတစ္ခုရွိေနေလရဲ႕။
ပလႅင္ထဲက လွ်ပ္စစ္ျပက္တယ္။
စကားေျပာသံ၊ မိုးႀကိဳးသံလည္း ျမည္တယ္။
ပလႅင္ေတာ္ေရွ႕မွာ
ေက်ာက္သလင္းနဲ႔တူတဲ့ ဖန္ေရကန္ရွိတယ္။

ေကာင္းကင္နဲ႔ေျမႀကီး၊
ေျမႀကီးေပၚမွာ ဒုကၡမေရာက္တ့ဲလူ၊
တစ္ေယာက္မွမရွိေတာ့ဘူးတဲ့လားခင္ယြန္းစံရယ္။
ေျပာလိုက္စမ္းပါ ခင္ယြန္းစံ။
အို. . .
ဘာသာစကားအသီးသီးကိုေျပာေနတဲ့
လူအမ်ိဳးအႏြယ္ခပ္သိမ္းတို႔။
သစ္ေသာသီခ်င္းကို ဆိုၾကပါစို႔။
ေကာင္းကင္
ေျမႀကီး
ေျမႀကီးေအာက္
သမုဒၵရာအထဲသို႔ေရာက္သြားသည့္တိုင္ေအာင္
ကြ်ႏု္ပ္တို႔ သီခ်င္းဆိုၾကစို႔။
ၿငိမ္ဝပ္ျခင္းကို
ေျမႀကီးက ႐ုပ္သိမ္းျခင္းမျပဳမီ
သီခ်င္းသစ္ေတြဆိုလိုက္ၾကရေအာင္ခင္ယြန္းစံေရ။

ကမၻာထဲမွာ
မရဏဆိုတဲ့ နာမည္ရွိတယ္။
မရဏႏိုင္ငံကို ဘယ္သူမွမသြားခ်င္ဘူး။
မရဏႏိုင္ငံက 'လ'အလံုးဟာ
ေသြးရဲ႕အေရာင္လိုပဲလား။
သိခ်င္လိုက္တာ ခင္ယြန္းစံရာ။
ေျမနဲ႔ပင္လယ္ကို ညႇင္းဆဲဖို႔အခြင့္အေရးရွိတဲ့
ေကာင္းကင္တမန္ေရ. . မလာပါနဲ႔ဦး။
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ခင္ယြန္းစံ
ျဖဴေသာဝတ္႐ံုကိုဝတ္၊
စြန္ပလြံခက္ကိုကိုင္ထားပါရေစဦး။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့
ခင္ယြန္းစံကို
ေနေရာင္ျခည္ နည္းနည္းေလးမွ မထိေစခ်င္ပါဘူး။
ဘယ္လိုအပူမ်ိဳးကိုမွ မခံရေစခ်င္ပါဘူး။
ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ခင္ယြန္းစံကို
စမ္းေရတြင္းရွိရာ လမ္းျပၾကပါ။
ခင္ယြန္းစံရဲ႕မ်က္လံုးမွာရွိသမွ် မ်က္ရည္ေတြကို
စမ္းေရၾကည္နဲ႔သုတ္ပစ္ရေအာင္ေပါ့။

ခင္ယြန္းစံ။
ေကာင္းကင္ဘံုမွာ
နာရီဝက္ေလာက္ေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေနေလရဲ႕။
ေရႊယာဇ္ပလႅင္ေပၚမွာ ေကာင္းကင္တမန္ရွိတယ္။
အနားမွာေတာ့ ေရႊလင္းတတစ္ေကာင္။

ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့
ခင္ယြန္းစံ မိုးတိမ္ကိုဝတ္ၿပီး
ေကာင္းကင္ေပၚက ဆင္းလာေစခ်င္တယ္။
ခင္ယြန္းစံရဲ႕ေခါင္းေပၚမွာ
သက္တံရွိေနေစခ်င္တယ္။
ခင္ယြန္းစံရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေနလိုျဖစ္ေနေစခ်င္တယ္။
ခင္ယြန္းစံခံတြင္းထဲက
မီးထြက္ၿပီး
ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ခင္ယြန္းစံကလဲ့စားေခ်ရမယ့္
ရန္သူေတြကို
မ်ိဳခ်ပစ္လိုက္ေစခ်င္တယ္။

မိုးမရြာေအာင္
မိုးေကာင္းကင္ကိုပိတ္လို႔ရတဲ့အခြင့္အေရး
ခင္ယြန္းစံကို ရေစခ်င္တယ္။
ျမစ္ေရတြင္းေရကို
ေသြးျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏိုင္ခြင့္
ခင္ယြန္းစံက အလိုရွိတဲ့အခါမွာ
ေဘးအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ေျမႀကီးကိုပါ ဒဏ္ခတ္ခြင့္
ခင္ယြန္းစံမွာ ရွိေနေစခ်င္တယ္။

ခင္ယြန္းစံေရ. . .
အိပ္မက္ထဲကေကာင္းကင္မွာနိမိတ္လကၡဏာတစ္ခု ထပ္ေပၚလာတယ္။
မင္းက
ေနကိုဝတ္
လကို ေျခနဲ႔နင္း
ေခါင္းေပၚမွာၾကယ္ေတြနဲ႔ၿပီးတဲ့သရဖူကိုေဆာင္းၿပီး
ေပၚလာသတဲ့။
ေကာင္းကင္သားေတြ
ရႊင္လန္းေနၾကဆဲ
ေျမႀကီးသားေတြလည္း
ၾကားၾကရတယ္။
သမုဒၵရာေရသံ
ႀကီးစြာေသာ မိုဃ္းႀကိဳးသံလို ေကာင္းကင္ကအသံ
ဒီလိုၾကားရတဲ့အသံေတြဟာ
ေစာင္းသမားေတြ
ေစာင္းတီးတဲ့အသံလို ျဖစ္ေနတယ္။
လူေတြက
သီခ်င္းသစ္ေတြကို ဆိုၾကတယ္။

ခင္ယြန္းစံ
ကမၻာထဲ၌ ျဖဴေသာမိုးတိမ္မ်ားရွိသည္။
စပါးကို ရိတ္ၾကပါ။
ရိတ္ရေသာအခ်ိန္ေရာက္ၿပီ။
ေျမႀကီး၌
ရိတ္စရာစပါးမွည့္ၿပီဟု
မိုးတိမ္ေပၚမွာထိုင္ေနသူက ေျပာလိုက္၏။
ေျမႀကီး၏စပ်စ္သီးကိုလည္း
ရိတ္ရေပမည္။
မီးႏွင့္ေရာေသာ ဖန္ေရကန္ကဲ့သို႔ျဖစ္ေနသည့္
တိုင္းျပည္ႏိုင္ငံမ်ားကို
အစာေရစာမွ်ေဝေပးပါ။
ေဒါသဖလား၌ေလာင္းေသာ
အမ်က္ေတာ္သဗ်စ္ရည္ေသာက္ေနရသူမ်ား. . .
ကန္႔ႏွင့္ေရာေသာမီးထဲမွာ
ျပင္းစြာညႇင္းဆဲခံရသူမ်ား. . .
ေဝဒနာႏွင့္အနာစိမ္းမ်ားေၾကာင့္
မိမိတို႔လွ်ာကိုကိုက္ခဲေနရသည့္
အေနာက္ကမၻာက ႏိုင္ငံသားမ်ား. . .
သူတို႔ကို
အစာေရစာမွ်ေဝေပးပါ။
နတ္ဆိုးေနရာမ်ားမွ
ေခၚထုတ္လိုက္ပါ ခင္ယြန္းစံ. . . ။

ေန၏ေရာင္ျခည္အားျဖင့္
ေျမႀကီးထြန္းလင္းလ်က္ရွိၿပီ။
ဆီမီးအလင္းလည္း ထြန္းလင္းေနၿပီ။
ခင္ယြန္းစံေရ. . .
ေသြးေရာင္အဝတ္ကို မဝတ္နဲ႔။
ေနထဲမွာလည္း ရပ္မေနပါနဲ႔ကြာ. . . ။
ဟိုမွာၾကည့္လိုက္စမ္း ခင္ယြန္းစံ။
ေကာင္းကင္သစ္နဲ႔ ေျမႀကီးအသစ္ကို ျမင္ရဲ႕လား။

ေရွးေကာင္းကင္နဲ႔ေျမႀကီးေဟာင္းဟာ
ေရြ႕လ်ားသြားခဲ့ၿပီ။
ဟိုတုန္းကမိုးေကာင္းကင္မရွိေတာ့တဲ့
သန္႔ရွင္းေသာၿမိဳ႕။
ထိုၿမိဳ႕၏အေရာင္အဝါသည္
ေက်ာက္သလင္းနဂါးသြဲ႕လို
ၿမိဳ႕လမ္းမကေတာ့
ၾကည္လင္တဲ့ဖန္လို
ေရႊစင္ျဖစ္တယ္။
လူအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြဟာ
ၿမိဳ႕ရဲ႕အလင္းကိုမွီၿပီး သြားလာၾကရေပလိမ့္မယ္။

ခင္ယြန္းစံ။
အဲဒီၿမိဳ႕ရဲ႕လမ္းမအလယ္မွာ
အသက္ေရစီးရာျမစ္ရွိတယ္။
အသက္သစ္ပင္ရွိတယ္။
အသီးကိုေပးတယ္။
အရြက္လည္း
လူအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြရဲ႕အနာၿငိမ္းစရာျဖစ္တယ္။
ထိုၿမိဳ႕၌
ညမရွိရ။
ဆီမီးအလိုမရွိ။
ေန၏အေရာင္ကိုလည္း အလိုမရွိ။
မီး႐ိႈ႕ရာနံ႔သာအေပါင္းႏွင့္ျပည့္ေသာ
ေရႊဖလားကိုကိုင္ထားပါ ခင္ယြန္းစံ. . . ။
ေကာင္းကင္ၾကယ္ေတြ ေျမႀကီးေပၚက်ကုန္ၿပီ။

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း
ေကာင္းကင္မွာ စစ္ျဖစ္တတ္တယ္ခင္ယြန္းစံ။
ဒါေပမယ့္
ဒီၿမိဳ႕မွာေနရင္
ေျမႀကီးေပၚက ေျမႀကီးသားေတြလို
ေသျခင္းတရားရဲ႕ လိုက္လံရွာေဖြျခင္းကို
ခံစားရမွာမဟုတ္ဘူး။
ေသမင္းဟာ ဒီၿမိဳ႕ကေျပးသြားတယ္။
ဘာျပဳလို႔လဲဆိုေတာ့
ေမထုန္ဆိုတဲ့ အဆိပ္အေတာက္သဗ်စ္ရည္ကို
မေသာက္ၾက၊ မမွီဝဲၾကလို႔ပဲ။
ဒါ့ေၾကာင့္
ဒီၿမိဳ႕မွာ
ညစ္ညဴးတဲ့ဝိညာဥ္မ်ိဳး မေနႏိုင္ဘူး။
သန္႔ရွင္းေသာေကာင္းကင္တမန္ေတြပဲရွိတယ္
ခင္ယြန္းစံ။

ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး
ေျမႀကီးေအာက္ကေန ေရြးႏႈတ္ခံရတဲ့အခါ
ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာပဲ
ထာဝရေနလိုက္ၾကရေအာင္ေနာ္ ခင္ယြန္းစံ။
ငါက
မင္းရဲ႕
မိုးႀကိဳးသြားလိုႏူးညံ့တဲ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားကို
ရာသက္ပန္မွီဝဲမယ္။
ဘာျပဳလို႔လဲဆိုေတာ့
႔သက ေမန ာပ မနူငါငသက်.
မင္းဟာ
ငါ့ရဲ႕
ဘာသာေရးနဲ႔ဆိုင္လို႔ပဲ ခင္ယြန္းစံ။

တို႔ေရွ႕မွာကာဆီးေနတဲ့
(ေငြ)ဆိုတဲ့သက္တံႀကီးကိုလြန္သြားၿပီဆိုရင္
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းရဲ႕ဆိပ္ကမ္းေတြကိုျမင္ရေတာ့မွာပါ ခင္ယြန္းစံေရ. . . ။
ဟင္းလင္းပြင့္ေမွာ္ျပတင္းေတြကတစ္ဆင့္
အိပ္မက္ေတြကို ရိတ္သိမ္းလိုက္ပါ။
ေငြေရာင္အနားကြပ္ေတြရွိတဲ့မနက္ခင္းရဲ႕
အေတာင္ပံေတြ
ဆိုက္ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။
ခင္ယြန္းစံေရ. . .
ခင္ယြန္းစံ။
အစအဦးမွာ
ဘုရားသခင္ဟာ
ေကာင္းကင္နဲ႔ေျမႀကီးကို
ဖန္ဆင္းေတာ္မူသတဲ့။
ေျမႀကီးဟာ
အဆင္းသဏၭာန္မရွိ
လြတ္လပ္လဟာျဖစ္သတဲ့။
တို႔လည္း
တစ္ေန႔က်ရင္
အဲဒီလိုလင္းပြင့္ေနတဲ့ေျမမွာ
အေျခခ်ေနထိုင္ၾကစို႔လား။
သြားၾကရေအာင္ပါေနာ္ ခင္ယြန္းစံ. . . ။

ကိုေဆြ